Jeśli chcesz się dowiedzieć, czego nie mówić i w jaki sposób nie żartować w obecności mediów, sięgnij po tę książkę!

 

To także ciekawa autobiografia rekina biznesu, który zbudował jedną z najbardziej znanych firm jubilerskich lat 80. XX wieku. 

Ratner pisze: Miałem powody do zadowolenia – pod moim zarządem Ratners zmienił się radykalnie w ciągu niecałych dwóch lat, mieliśmy 180 sklepów, wartość wszystkich naszych akcji wynosiła 48 milionów funtów (…). 

Sukces był wynikiem nowej strategii. W latach 80. młodzi ludzie zaczęli więcej zarabiać i to oni stali się klientami Ratnera. W witrynach sklepowych pojawiły się plakaty zachęcające rabatami i ofertami „Trzy w cenie dwóch” tak jak w sklepach z modnymi ubraniami. Zniknęła specyficzna atmosfera salonu jubilerskiego – sklepy Ratnera jak Marks & Spencer i Topshop wyróżniały się przyjaznym nastrojem.

 

Zrobić Ratnera ( doing a Ratner) – powiedzenie, które na trwałe weszło do języka angielskiego (po fatalnej mowie Geralda Ratnera w Instytucie Dyrektorów w 1991 r.), jako określenie do szczętu kompromitującej wypowiedzi, ekstremalnej gafy podczas publicznego wystąpienia. 

Po ponad 25 latach handlu biżuterią Gerald Ratner stał się dzięki spektakularnym sukcesom powszechnie znany jako jeden z najzdolniejszych biznesmenów pokolenia. Zbudował niezwykle dochodową firmę jubilerską o zasięgu międzynarodowym, która obracała milionami funtów i posiadała sklepy pod tak znanymi szyldami, jak Ratners, H. Samuel, Ernest Jones czy Watches of Switzerland. 

Zaproszenie do wygłoszenia przemówienia w Royal Albert Hall na dorocznej konferencji Instytutu Dyrektorów w Londynie było wielkim zaszczytem i miało stanowić ukoronowanie dwóch dekad poświęconych na budowę biznesowego imperium. Jednak żarty na temat jakości sprzedawanych przez niego towarów stały się obiektem ataku mediów, a ich skutek okazał się dalekosiężny. Gerald Ratner pracował nad tą książką z pisarzem i dziennikarzem Jo Monroe.